ცარიელი ნავი

naviლინ-ჩი ყვება:  ახალგაზრდობაში მყავდა პატარა ნავი. ძალიან მომწონდა ამ ნავით სეირნობა. როცა ვიგრძნობდი თავს მარტოსულად ვჯდებოდი, შევაცურებდი  ღრმად ტბაში და საათობით ვიჯექი შიგნით.

ერთხელ ნავში ვიჯექი დახუჭული თვალებით და ვაკეთებდი მედიტაციას. იდგა არაჩვეულებრივი, მშვიდი საღამო. უცებ ვიგრძენი, რომ ჩემს ნავს რაღაც დაეჯახა. გავბრაზდი, გამიჩნდა სურვილი გამომელანძღა ის, ვინც ასე უცერემონიოდ ხელი შემიშალა.  გავახილე თვალები და….

დავინახე ცარიელი ნავი.

ჩემი ბრაზს არ ჰქონდა არსად წასასვლელი, ვერავის ვერ „დავანთხევდი“. ვისზე უნდა გავბრაზებულიყავი?

არაფერი დამრჩენოდა გარდა იმისა, რომ  დამეხუჭა თვალები და გამეგრძელებია მედიტაცია. ასეც მოვიქეცი. მედიტაციის დროს, დავუწყე ჩემს ბრაზს „შეთვალიერება“. იმ წუთას, როცა დავინახე ბრაზი და ვაღიარე მისი არსებობა, სწორედ მაშინ, გადავდგი პირველი ნაბიჯი შინაგანი ზრდის გზაზე.

ამ მშვიდ საღამოს,  ჩვედი საკუთარი თავის სიღრმეებში. ცარიელი ნავი გახდა ჩემი მასწავლებელი.

ამის მერე, თუ ვინმე ეცდებოდა ჩემ გაბრაზებას და ვგრძნობდი, თუ როგორ იღვიძებდა ჩემში ბრაზი, ვიღიმებოდი და ვამბობდი:

ეს ნავიც ცარიელია.

მე ვხუჭავდი თვალს და ვუღრმავდებოდი საკუთარ თავს…

2 thoughts on “ცარიელი ნავი

დაამატეთ კომენტარი

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  შეცვლა )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  შეცვლა )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.