რას ვეტყოდი თავს 20 წლის ასაკში

ნინა ორჯონიკიძე

“დროის უკან დაბრუნება რომ შეიძლებოდეს…”

ეს სიტყვები ალბათ ყველას გსმენიათ, შეიძლება გითქვამთ კიდეც. 🎡
…დროის მანქანა რომ არსებობდეს და 20 წლის ასაკში რომ დამაბრუნოს რას ვეტყოდი?🗯🤔

👉გიყვარდეს საკუთარი თავი, შინაურები, გარეულები, ახლობლები,ყველა, ყველაფერი, ყოველთვის უ პ ი რ ო ბ ო დ .🥰🙏🏻❤️

👉იპოვე საქმე რისი გაკეთებაც ყველაზე მეტად მოგწონს. ნურაფრის გულისთვის ნუ გააკეთებ საქმეს რაც არ მოგწონს, რისი გაკეთებაც არ გსიამოვნებს, ნუ დახარჯავ ამ არასასიამოვნო საქმეში ენერგიას.

👉იმეგობრე ადამიანებთან ვისთან ურთიერთობაც გსიამოვნებს, გზრდის, განვითარებს, გაბედნიერებს:
აკეთე, დაიხარჯე,იმუშავე და წარმატებას მიაღწევ. მონოტონურად შეიძლება ჟღერს თუმცა ნამდვილად არ იქნება მონოტონური.

👉გყავდეს რამდენიმე ერთგული მეგობარი, მოუსმინე მათ გაიზიარე მათი დარდიც და სიხარულიც, იფრინე და იხარე მათთან ერთად, დარწმუნებული იყავი რაც არ უნდა მოხდეს, მათ ეყვარები და მიგღებენ ისეთს როგორიც ხარ.

Continue reading “რას ვეტყოდი თავს 20 წლის ასაკში”

Advertisements

რეჟისორი…..

ნუ იცხოვრებ ყველას მიერ განვლილი ცხოვრებით – ტრადიციული, სტანდარტული, დაწერე შენი წარმატების ისტორია, როგორ გაუმკლავდი და მოკვეთე თავი წარუმატებლობის გველეშაპს, იმ ბრძოლაში მარტო იყავი და შენ შეძელი მისი დამარცხება, ნუ გეშინია შენ ქმნი, შენ ხარ შენი ცხოვრების რეჟისორი, სცენარის ავტორიც და მსახიობიც, შექმნი უნიკალუირი ცხოვრება, ისეთ რომ გარეშემომყოფებს არ მოუნდეთ პულტით პაუზის ღილაკზე თითის დაჭერა  და არც სხვისი ცხოვრების  გადართვის სურვილი, შექმნი შენი უნიკალური წარმატებული, მწვერვალების დასაპყრობი ზეცაში ასაფრენი ისტორია…

Continue reading “რეჟისორი…..”

ჩემი ქალბატონი, გაოგნებულია ჩემი საქციელით და სულ მახსენებს…

21 დღიანი ონლაინ ტრენინგის #ზრდისფაქტორი V მონაწილის ნინას, ერთ-ერთი პოსტი რომელიც მსურს გაგიზიაროთ:

„საღამო მშვიდობის ჩემო ძვირფასებო, თუ ნებას დამრთავთ, როგორც ემიგრანტს და მომიტევებთ, გაგაცნობთ შემდეგ თემას. თუმცა ქოუჩინგით 😘😘😉რა თქმა უნდა,  უკვე სხვა ცნობიერ დონეზე გადავედი, ვფიქრობ, ეს დღევანდელი საქართველოსთვის მაინც მნიშვნელოვანია…. მაინტერესებს ამ თემაზე ქალბატონ თამარის შეხედულებები…

Continue reading “ჩემი ქალბატონი, გაოგნებულია ჩემი საქციელით და სულ მახსენებს…”

მე არ მივცემ თავს უფლებას

Fb პოსტი ნატალი ოკუნსკი:

„ჩემი უფროსი ვაჟიშვილები 20 და 23 წლისანი არიან. ეს კი იმას ნიშნავს, რომ ისინი შეიძლება ნებისმიერ დროს შეხვდნენ თავის სიყვარულს, დაქორწინდნენ, გახდნენ მამები.

მე 46 წლის ვარ, დიდიხანია ვცხოვრობ და მინახავს უამრავი ისტორია, როცა დედის უგუნური და არაჯანსაღი სიყვარული ანგრევდა არა მხოლოდ საკუთარი ვაჟების, არამედ შვილიშვილების ცხოვრებასაც.

ჩემ უკვე ზრდასრულ შვილებთან მიმართებაში მე არ მივცემ თავს უფლებას:

* ჩავერიო ჩემი ვაჟების არჩევნაში, ვაკრიტიკო მათი ქალები, მივცე რჩევები, გადავათქმევინო აზრები. ეს მათი ცხოვრებაა, მათი არჩევანია და თავადვე უნდა იცხოვრონ ამით.

Continue reading “მე არ მივცემ თავს უფლებას”

რა პატარაა სამყარო

Salome Jaghmaidze . Рига.

სალომე ჯაღმაიძე:

ვერ წარმოგიდგენიათ, როგორ მჯეროდა ცოტახნით მაინც არ ვიტყოდი ამ ფრაზას: “რა პატარაა სამყარო “😀
მაგრამ… დღეს ვუკრავდი პიანინოზე, გაიღო კარი და შემოვიდა, დაჯდა და დაიწყო.
⁃ მესმოდა, როგორ უკრავდი. ალბათ,მუსიკოსი ხარ. მე ფლეიტაზე ვუკრავ და ერთად დავუკრათ რას იტყვი?
⁃ სიამოვნებით კარგად რომ ვუკრავდე,მაგრამ მხოლოდ გასართობად ვუკრავ.შენ… მემგონი ერთმანეთს ვიცნობთ
⁃ მე პირველად გხედავ
⁃ საიდან ხარ?
⁃ ესტონეთიდან
⁃ კაი, მგონი ერთ რუსს ბიჭში მეშლები,ისიც აქ ცხოვრობს.
ძალიან დიდი ხანი ვოცნებობდი ვინმესთან ერთად დაკვრაზე და დავთანხმდი.
ოჰოო, თან როგორ დაკვრაზე, შენ დაუკარი მე კიდევ იმპროვიზაციით შემოგიერთდებიო. პირველივე ცდა ისეთი მაგარი იყო, ცრემლებს ვერ ვიკავებდი.
საქართველოში ვყოფილვარო, რამდენიმე ისეთი სიტყვა ახსენა მივხვდი საქართველოში იმ პროექტზე იყო მოწვეული ლექციის ჩასატარებლად, რომელსაც მე ვესწრებოდი. სწორედ აქედან ახსოვდა ჩემს ქვეცნობიერს, რომ ვიცნობდი. ცოტახნის მერე ვთქვი: shitty stone(მისი ლექციიდან ფრაზა). ვიგრძენი, როგორ დაიბნა და სახე გაუწითლდა.ვერაფერი თქვა, ტელეფონი აიღო,მივხვდი რაღაცას ეძებდა. ცოტახანში საერთო სურათი მაჩვენა, ეს მგონი შენ ხარო. რა თქმა უნდა თქო და დიდი ხნის განმავლობაში ვიცინოდი ასე: შოკირებულად და გახარებულად. ის კი წითლდებოდა და წითლდებოდა.
სერიიდან: ჩემი საყვარელი ისტორიები გამოიყურებიან ასე.

მიუტევეთ და მოგეტევებათ

აი, ეს სახლი კარგია…  არა, ის უმჯობესია… აქ, ბავშვები ცხოვრობენ, ფერად-ფერადი სათამაშოები მიმოუყრიათ დიდ ეზოში… იმ სახლის ნახევრად-ღია ფანჯრიდან სახედაღარული ბებო მიყურებს სოფლის გზაზე მიმავალ უცხოს… ფიქრებში გართული და ღიმილით სახეზე ერთ ყორეჩამონგრეულ, ჯინჭარამოსულ, სრულიად გავერანებულ და დაცლილ ეზო-კართან შევჩერდი და დროის მსვლელობა შევაჩერე… სადღაც, გულის გულში რაღაც ჩამწყდა, მიტოვებით, ბრაზით, სინანულითა და მიუტევებლობით გამოწვეული სევდიანი ფიქრები, რომელსაც ეს სახლი ყველას გასაგონად გულიდან ტიროდა და მიტევებაც კი უჭირდა, თავს ინადგურებდა და უფრო მეტად ვერანდებოდა…

Continue reading “მიუტევეთ და მოგეტევებათ”

სიხარულის წამზომი

წითელ ხალიჩას ჩავშტერებოდი, როდესაც ზურგს უკან ჩემი მეგობრის შეკითხვა მომესმა: ბოლოს როდის გაგიხარდა? ფიქრიდან გამოვერკვიე და სახეზე დავაკვირდი, რატომ იცი ხოლმე ასეთი დროული და ჩამჭრელი შეკითხვების დასმა-მეთქი? ხმის ამოუღებლად, გულში შევეკითხე. ის ხომ ფსიქოლოგია და თან კარგი სპეციალისტიც, რომ ვერაფერს გამოაპარებ ისეთი.
მაშინ პასუხი არ მქონდა. პასუხი თავად გამცა, დააკვირდი ხოლმე საკუთარ თავს, რამდენად ხშირად განიცდი სიხარულს და ბოლოს როდის გაგიხარდაო. რაც უფრო ვერ იხსენებ სიხარულის მომენტს, უფრო მეტად ცუდადაა შენი საქმე და უნდა ისწავლო ყოველდღიური, თუნდაც პატარ-პატარა სიხარულების დაჭერა და ცხოვრებით ტკბობაო. მახსოვს, რომ დამმოძღვრა.

Continue reading “სიხარულის წამზომი”